Ijs, pistache-ijs. Van Massimo Gelato. Hands down.

Op zoek naar het lekkerste ijs van Amsterdam

Ik schreef dit artikel voor De Buik van Amsterdam, maar die lustten geen ijs meer omdat het inmiddels alweer herfst is. Ik, daarentegen, I don’t give a fuck en dus hier is alsnog een artikel dat doet alsof het zomer is.

Misschien zijn we optimisten, maar deze zomer is lekker bezig. Zo lekker dat we het aardig warm beginnen te krijgen. Daarom renden we deze week ons muffe kantoor uit om ontzettend een ijsje te gaan eten. Maar op de stoep sloeg de twijfel al toe: waar moeten we heen? Het IJscuypje? Daar is iedereen die ooit in Amsterdam ijs heeft gegeten al wel eens geweest (zo niet: do it).

Maar wat als je op zoek bent naar een verrassing? Waar vind je als ijsavonturier het lekkerste ijs van Amsterdam?

Onze oplossing was simpel: we eten gewoon al* het ijs en kijken achteraf wel welke de beste was. Zowel voor ons eigen gewin als het jouwe. Want wij hebben nu onze Buikjes vol met ijs, en jij kunt in dit lijstje lezen welke ijssalon in Amsterdam je moet gaan bezoeken als het zweet door je t-shirt heen klotst.

*: niet ál het ijs. We hoeven niet dood.

De IJsboutique

Johannes Verhulststraat 107, Amsterdam Oud Zuid

Aardbeienijs. Van de Ijsboutique.

De IJsboutique aan het Cornelis Schuytplein heeft naar eigen zeggen officiëel het beste ijs van Amsterdam. Als bescheidenheid een ijssmaak was, hoefde je niet op het Cornelis Schuytplein te zijn. Maar bescheidenheid is geen smaak. Aardbei wel. Key Lime pie, strawberry cheesecake en witte Twix blijkbaar ook. Als er zulke beloftes voor je neus gehouden worden, dan ga je ervoor.

De belofte aan zo’n specifiek idee in ijsvorm zorgt ervoor dat het eigenlijk altijd net iets anders is dan je verwacht. Want een ijsje is nou eenmaal geen cheesecake. De smaak viel dan ook tegen, van zowel de Key Lime pie als de strawberry cheesecake. Begrijp ons goed: dit waren absoluut geen vieze ijsjes. Maar als je verwachting zo opgeklopt is als een slagroomtoefje, is het gevaar groot dat het inzakt als, uh, als slagroom die te lang geklopt is.

We besloten de IJsboutique nog een kans te geven door een iets normalere smaak te kiezen: aardbei. Helaas waren onze zure gezichten nu al in de zeurstand getrokken en kon ook deze smaak ons niet bekoren.

“Beetje waterig.”

“Een Festini-ijsje waar je de smaak al uitgezogen hebt.”

“Het sluimerende gevoel van ‘het kan lekkerder.’”

Als er dit soort kreten beginnen op te borrelen, weet je dat het tijd wordt om te gaan. Sorry, IJsboutique. Misschien lag het niet aan jou, maar aan ons.

Oordeel:

ijsje.pngijsje.pngijsje.png

IJssalon IJsland

Maasstraat 36, Amsterdam Rivierenbuurt

Ijsland ijs ijstest.jpg

IJssalon IJsland belandde op ons lijstje doordat we een gekscherende tweet over hun slogan tegenkwamen. Die tweet bleek van vorige zomer te zijn, maar in ons was een mengsel van nieuwsgierigheid en snoeverig leedvermaak opgeborreld dat alleen maar gesust kon worden met ijs.

Die slogan was er nog, wat we eigenlijk wel mooi vonden. IJsland laat zich niet zomaar van de wijs brengen. Wij ook niet, want we bestelden zo ongeveer al het ijs wat ze hadden: hazelnoot, aardbei, zuppa Inglese, mango en – tegen beter weten in – lemon cheesecake.

ijsland ijs amsterdam.jpg

Je verwacht het niet, na onze zeikstralerij van de vorige halte, maar de smaken waren allemaal, op de aardbei na, uitstekend.

De mango werd ons aangeraden door de medewerkster. Terecht: het ijs was zoet maar overdadig en onmiskenbaar mango.

De aardbei was geen aanrader, want die smaakte naar Dummies. Tenzij je enorm van Dummies houdt. Dan was het toch een aanrader.

De lemon cheesecake was cake-iger dan je zou verwachten. Op een goede manier. De hele stukken bodem in het ijs maken het echt een traktatie.

De hazelnoot leek net weggelopen uit zo’n Nutella-reclame uit de jaren 90: romig, zoetig, met de volle smaak van echte hazelnoten. Als je je ogen dichtdoet terwijl je dit ijsje eet, zie je voor je geestesoog de hele hazelnoten met schil en al in superslowmo in een bad met melk vallen.

Ook de smaak Zuppa Inglese (naar een Italiaans toetje dat een soort tiramisu met custard is) was prima ijs.

IJsland ijs noemt zichzelf een kleine zaak met grote ambities. Met hun uitstekend uitgevoerde ijssmaken zitten ze die ambities in elk geval niet in de weg.

Oordeel:

ijsje.pngijsje.pngijsje.pngijsje.png

Venetië

Scheldestraat 68, Amsterdam RivierenbuurtVenetië ijs amsterdam.jpg

Venetië is een traditioneel Italiaanse Gelato-shop aan de Scheldestraat, compleet met kitscherig interieur, tl-achtige verlichting, en Italiaans personeel dat op de charmantst mogelijke manier drie keer vraagt of je je bestelling wilt herhalen.

Gelukkig is het aardbeienijs bij Venetië gewoon aardbei in plaats van dummies. En een goeie, ook nog eens. Romig en goed van tekstuur, als een ijskoud aardbeiig slagroomtoefje.

Maar wat ons hier vooral verbaasde was hoezeer het pistacheijs ook echt naar het nootje smaakt. Je realiseert je pas dat dat bij ander pistacheijs niet zo als als je een exemplaar proeft dat precies een pistachenootje in ijsvorm is.

De helft van ons testpanel vond dat dus verrukkelijk. De andere helft zei “wrang”. Het gemiddelde van die twee meningen is: je moet ervan houden. Wel knap gedaan.

Dat gezegd hebbende, is één ding zeker: bij Venetië weten ze wel waar ze mee bezig zijn.

Oordeel:

ijsje.pngijsje.pngijsje.pnghalf ijsje.png

Massimo Gelato

Van Ostadestraat 147, Amsterdam de PijpMassimo Gelato omg beste ijs ever.jpg

Allemachtig. Bij het eerste moment dat het ijs onze voorheen zo zure mondjes raakt, weten we het: dit is de ijskoning van Amsterdam. Not even a competition. We proefden in eerste instantie citroen-basilicum (de bijzondere geslaagde weekspecial), pistache (bullseye) en kaneel. Allemaal briljant. Zo briljant, zelfs, dat we geneigd waren om het hele assortiment uit te proberen. Dat is een behoorlijk goed teken, zeker gezien het feit dat we inmiddels al een ijsje of vijftien diep in de race zaten.

Wat ook behoorlijk goed werkt om je ijsjeslust aan te zwengelen, is het feit dat op het krijtbord dat buiten de winkel bij elk ingrediënt erbij geschreven staat waar het vandaan komt. Hazelnoten uit de Piemonte, citroen van de Amalfi-kust, basilicum uit Umbrië. Je voelt bijna de zeebries als je die woorden over je lippen laat waaien.

Daarnaast werken ze alleen met ingrediënten uit het seizoen, wat ook als idee alleen al veel doet voor je smaakperceptie.

Het eindresultaat is dat de ijsjes smaken naar het werk van een virtuoos. Iemand die met zichtbare passie en vakmanschap een meesterwerk bouwt. Als je deze zomer één ijsje gaat eten, ga dan naar Massimo. Probeer de pistache. That’s all we’ll say.

ijsje.pngijsje.pngijsje.pngijsje.pngijsje.pngijsje.png

Monte Pelmo

Tweede Anjeliersdwarsstraat, Amsterdam de Pijp

20180703_180923.jpg

Tja, wat kunnen we nog zeggen. Na het smaakgeweld in de Van Ostadestraat konden we het even niet meer aan, allemaal. Het feit dat we inmiddels mango-pistacheboertjes lieten, droeg weinig bij aan ons vermogen om nog serieus en professioneel te testen bij Monte Pelmo. Op Tripadvisor krijgt de ijszaak 4.5 sterren van de 5. Misschien heb je daar wat aan.

“Wat is jouw favoriet?” vroegen we aan de jongen achter de toonbank. “Oreo,” zegt-ie. Die wilden we niet.

In plaats daarvan viel ons oog op een smaak die “hete aardbei” heette, en, om de een of andere reden, het smurfenijs.

Hete aardbei is een leuk idee: aardbeiensmaak met een tintelend toetsje van rode peper. Maar het ging er even niet meer in. Het smurfenijs smaakte wel echt naar smurfen en daarmee was ons gevoel voor humor samen met onze ijslust tot onder het vriespunt gedaald. Het was tijd om even heel wat anders te gaan halen.

Oordeel:

banana.png?

Bonus: banketbakkerij van der Linde

Nieuwendijk 138, Amsterdam Centrum

Al dat ijs kwam ons inmiddels behoorlijk de strot uit. Hier is een algemene bonustip: de grens van het aantal ijsjes dat je comfortabel weg kan werken ligt op een lege maag ongeveer tussen de 6 en de 10. Wij zaten daar inmiddels ruimschoots overheen.

Dus gingen we naar banketbakkerij van der Linde aan de Nieuwendijk om even iets totáál anders te gaan eten: een softijsje. Tja, je moet wat overhebben voor een uitsmijtgrapje.

Van der Linde is beroemd om hun softijs gemengd met slagroom. Op warme dagen staat de rij tot ver in de straat. Verwacht bij Van der Linde geen ceremonie of knuffels: je koopt bij het betaalloket een muntje dat aangeeft welke grootte je hebt besteld, vervolgens schuif je door totdat je aan het scheploket bent waar je je juiste formaat ijsje in de hand gedrukt krijgt, waarna je langs de dikke rij naar buiten schuifelt met je smeltende ijsje. Dit is massaproductie, keiharde business. Maar deze vakmensen kennen hun business.

Als je slagroomsoftijs van Van der Linde nog nooit geproefd hebt, moet je erheen. Ga in die vermaledijde rij staan. Het is het waard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s